Nietypowy dzień

Dzień zapowiadał się jak jeden z wielu. Rutynowe zajęcia i zwykłe sprawy - a jednak, z perspektywy czasu, okazał się jednym z tych, które gdzieś się miło wspomina. Podczas rozmowy z napotkanym wędkarzem w oczach opowiadającego widać ten błysk, te emocje, i za jego sprawą i przy odrobinie wyobraźni, przenosimy się w czasie w miejsce znane tylko jemu, nad wodę magiczną i tajemniczą.Przed oczami staje nam rzeka wijąca się swoją utartą od wielu lat drogą.

Sierpniowy dzień, późne popołudnie i szybka decyzja. Piętnaście-dwadzieścia minut jazdy samochodem i jestem nad rzeką.Dzień upalny, jak to w sierpniu bywa. Rzeka tak jak wczoraj i kilkanaście dni wcześniej-krystalicznie czysta. Stan wody niski, bo i dni od dłuższego czasu suche, bez kropli deszczu. Szybki montaż zestawu muchówka 2,70 m: klasa 5/6, sznur podobnych rozmiarów, żyłka 0,14 mm. na końcu zestawu 2 nimfy klasyczne brązki, główna na haku nr 12, skoczek nr 16 - żadnego szału, standard. W zamyśle nastawiłem się na połów lipieni, których na tym odcinku rzeki jest dosyć sporo i to słusznych rozmiarów.
Nic się nie dzieje... To przecież dopiero 15-ta i słońce praży niemiłosiernie, może bliżej wieczora.Dochodzę do miejsca znanego mi doskonale, bądź co bądź spędziłem nad tą wodą ćwierć wieku. Punkt dość ciekawy, bystrze kamieniste z wodą około pół metra, po którym zaczyna się wlew głęboki na jakieś 1,5 m. Woda potrafiłajednak, mimo umocnień ludzkich, wyżłobić i podmyć burtę brzegową.Dół dość głęboki jak na tą rzeczkę,ale przy tym krótki, a za nim woda zdecydowanie się wypłyca. Dochodzę na koniec bystrza, wstawiam muchę i kontroluję spływ raz, drugi, trzeci, piąty… W pewnym momencie zestaw się zatrzymuje.
Znam ten dołek, ma trochę zaczepów na dnie, więc delikatnie podrywam zestaw do góry, unikając utraty kolejnej muchy. W ułamku sekundy wiem, że coś jest nie tak, muchówka gdzieś miękko zagrała inaczej niż przy tępym zaczepie. Kij wygiął się w pałąk i powoli zacząłem coś podnosić do góry.
Jakież było moje zdziwienie, gdy na końcu zestawu zobaczyłem GO. Brąz z czernią, piaskowo-różowy brzuch, kropki tak wyjątkowo pięknie czerwone, i ten hak rysujący się na jego dolnej szczęce. Tak na oko 70-tka, jak nic dobrze ponad 3 kg. I co teraz?...
Pierwsza myśl - gdzie lądować rybę, wyślizg lub chwyt za szczękę-za gruby w karku a podbieraka nie używam. Moje myśli przerywa błyskawicznie ON. Jego plan był zupełnie inny. Odwrócił się, i swoją obraną drogą zaczął odpływać w dół rzeki, szukając schronienia w kępie roślin wyrastających z dna.Hamulec muchowego kołowrotka starał się zastopować jego zapędy, na ile pozwalała na to wytrzymałość żyłki 0,14 mm. Zszedł w dół rzeki około 10 do 12 m, wykonał zwrot, i z sobie znaną szybkością i siłą, w ekspresowym tempie ruszył w górę rzeki. W ułamku sekundy pojawił się na początku wlewu, na krawędzi uskoku z bystrzem, i ponad metrowym wyskokiem z wody zakończył odjazd upadając bokiem, i zginął w zakamarkach dołka. Napięty sznur i parabola kija dawały dowód, że jeszcze jest, jeszcze nie koniec, on jednak nie myślał przegrywać. Ponownie ruszył w dół rzeki, a po paru metrach stanął. Wykonał nawrót podobny do pierwszego, i kolejnym odjazdem znalazł się tuż pod moimi nogami gdzie, podmyta burta usiana była krótkimi palikami ludzkiej melioracji.Wbił się w brzeg między wystające kołki i stanął...

Aż dziw bierze, że wtedy nie zerwał cienkiej linki. Odpoczął kilka sekund i ruszył ponownie w górę, kończąc swój odjazd kolejnym wyskokiem, jednak już nie tak spektakularnym jak ten pierwszy.Nie mając za bardzo ochoty do pozowania przed aparatem ruszył znów w dół rzeki, jednak zmęczony ciągłymi wyskokami z wody i sprężystością muchówki, zaczął się powoli poddawać.
Teraz pora na mnie! Do tej pory to ON tutaj rządził i ustalał reguły. Nadszedł czas, aby się zapoznać i przywitać.
Starając się kontrolować zestaw ostrożnie zawracam i doprowadzam rybę do siebie. Płynie spokojnie, ciężko oddycha, jest duża, jak na tą rzekę rzec można - prawdziwy okaz.
Muchówka wygięta do granic możliwości bo kijek cieniutki, a waga ryby dość pokaźna. Mam GO naprzeciw siebie, patrzę mu w oczy, na jego hak, kolory, wolno oddychające skrzela. Widzę GO jak na dłoni...
Zanurzam rękę w wodzie, myślę: „jeden chwyt, drugiego nie będzie”. Nagle moje rozważania przerywa suchy trzask. Moment niedowierzania, prawie go dotykam... Jednak wędka prosta, żyłka pęka w okolicach łączenia ze sznurem.
Ryba stoi, nie odpływa, ciężko oddycha, chwila trwa i trwa...
Powolutku, majestatycznie, ginie w odmętach dołka.
Niedowierzanie i konsternacja, wędkarska złość aż we mnie eksploduje! Co się stało,było przecież tak blisko? Choć upłynęło już trochę czasu, za każdym razem wspominając te chwile na mojej twarzy pojawia się uśmiech, a im dłużej żyje tym uśmiech ten jest większy. Natomiast gdy opowiadam o tej wyprawie, emocje są takie same jak tamtego dnia. Ciekawostką jest jednak coś innego-łowiłem na tym odcinku około 50 dni z rzędu, różnych porach dnia, jednak ON wybrał sierpniowe popołudnie, dzień pełen słońca, gorący, wręcz upalny. Piękny dzień na spotkanie dwóch równych sobie przeciwników. Walkę co prawda przegrałem, co prawda spotkań z dużymi pstrągami miałem w życiu wiele i różne były wyniki, ale właśnie ten dzień był jakiś wyjątkowy.
Tekst: Dariusz Kuliś