Czerwone wytrawne.

Nie wiem jak to się wszystko stało, ale minęło już tyle lat, a ja nadal uparcie pogłębiam się w swojej chorobie, którą jest wędkarstwo. Na szczęście na nią się nie umiera - wręcz przeciwnie - niejednego podtrzymuje ona przy życiu. Nawet nie wiem jak i kiedy zaraziłem się wędkarstwem - wydaję mi się że było to, gdy pierwszy raz widziałem parokilowego szczupaka na brzegu jeziora, wyciągniętego przez jakiegoś wędkarza. Szczupak był wielki, zębaty i piękny, a jego nakrapiane złoto - zielono cielsko, zrobiło na mnie wtedy wielkie wrażenie.

Nigdy nie miałem jakiegoś wujka czy dziadka wędkarza, który by mógł u mnie zaszczepić bakcyl wędkarstwa i myślę, że to stało się jakoś samoczynnie. Na początku była to po prostu świetna i wciągająca zabawa, która jednak po jakimś czasie przeistoczyła się w sposób życia. Wędkarstwo jest obecnie moją wielką pasją, która bardzo wiele zmieniła w pojmowaniu przeze mnie pewnych rzeczy, jak np. patrzenie na ludzi, przyrodę czy zwierzęta.

Tekst ten piszę chyba raczej dla własnej przyjemności, ale też z chęci podzielenia się swoimi spostrzeżeniami i podejściem do wędkarstwa. Brak zajęcia sprawia, że coraz więcej czytam artykułów wędkarskich, które doprowadziły mnie do wspomnień i napisania paru słów, być może dla was trochę nudziarskich, ale dla mnie mających dość duże znaczenie.
Nie będzie to tekst, w którym dowiecie się jak jest zrobione to czy tamto, nie będzie też o jakimś wielkim stworze, pięknym miejscu czy o łowieniu wyszukanymi technikami, bo po jakimś czasie stwierdziłem już z całą pewnością, że nie do końca o to tu chodzi.

To co piszę jest zupełnie moim osobistym, zatrzymanym w pamięci doświadczeniem. Byłbym szczęściarzem, gdyby udało mi się spowodować, że ktoś z was cofnie się w czasie może o rok, a może o czterdzieści lat i przywoła sobie swoje własne obrazy i wspomnienia z pięknych miejsc oraz wędkarskich przeżyć. W zasadzie nie jest istotny rodzaj przynęty, wędki, kołowrotka czy łowiska; najważniejsze jest samo wędkowanie. Zastanawiam się jednak nad istotą tej naszej pasji. Wędkarstwo z pewnością nie jest po prostu rzucaniem i prowadzeniem przynęty. Wydaję mi się, że jest to olbrzymi zbiór elementów, składający się na prawdziwe doznania i całą otoczkę z tym związaną, jak ludzie, miejsca i to co wokół nas.

Myśli mi się lekko kłębią i nie wiem dokładnie jak je płynnie ująć w słowach. Precyzyjne oddanie refleksji nie jest łatwą sprawą, zwłaszcza jeśli musimy podzielić się nią dzieląc się nią na forum publicznym. Ale nie wiedzieć czemu daje mi to szczególny rodzaj satysfakcji. Może lampionik albo dwa czerwonego rozwiąże mi język i upłynni pisanie. Do tej pory nawet nie bardzo wiedziałem jak to wszystko zatytułować, ale teraz już wiem :)
Wracając do tematu. Dla mnie wędkarstwo, odkąd pamiętam, było przede wszystkim wielką przygodą i poznawaniem czegoś całkowicie nowego. Już dzieciak, kiedy brykałem samotnie lub z kolegą po jakiś bajorkach, odczuwałem bezkresną wolność. To uczucie, kiedy praktycznie bez żadnych obowiązków i przymusów, nie myśląc zupełnie o niczym i niczym się nie przejmując, było dla mnie niesamowite. Ilość wolnego czasu bez pośpiechu i wiecznej gonitwy, te doznania i adrenalina związana z niewiadomym, że może właśnie tam gdzieś kryje się jakaś piękna ryba, a może mi się nawet uda ją przechytrzyć, zawsze było bezcennym doświadczeniem. Spędziłem wiele nieprzespanych nocy na rozmyślaniu przed kolejnym wyjazdem w nieznane miejsce. Nawet jeśli kończyło się na małych rybciach, dawały mi wtedy wielką radość i zadowolenie.
Wracając do domu ze swoją "zdobyczą" musiałem wyglądać w oczach rodziny dosyć śmiesznie, ale wtedy tak tego nie odczuwałem. Była tylko duma i bezgraniczne zadowolenie, które wciąż chce się powtarzać.

Powoli dorastałem, poznawałem nowe łowiska, no i przede wszystkim Odrę. Moja ukochana rzeka była jeszcze wtedy bardziej dzika, fatalnie brudna i zasyfiała, ale i tak od początku się w niej zakochałem. Przez marnej jakości wodę była mniej sponiewierana przez tłumy wędkarzy, którzy woleli omijać ją szerokim łukiem. Mnie jednak ta woda zawsze urzekała swoją wielkością, nieprzewidywalnością i różnorodnością ryb. Łowiłem na niej bodajże wszelkimi dostępnymi metodami, próbując wszystkiego, co dało mi mnogość doświadczeń i wiedzy. To była prawdziwa szkoła wędkarstwa, bo nawet łowiąc spławikiem, muchówką czy gruntówką, poznawałem otoczenie, charakter rzeki, ale przede wszystkim zwyczaje poszczególnych gatunków ryb.
Pamiętam swoje pierwsze doświadczenia ze spinningiem nad rzeką. Miałem wtedy może dwanaście, trzynaście lat. Końcówka PRL-u, pierwsze wędzisko spinningowe, nie jakiś bambus ze spławikiem, tylko prawdziwa Germina. Była ciężka jak diabli, do tego kołowrotek czeskiej produkcji i Stomil na dokładkę, ale wtedy to był dla mnie szczyt marzeń.
Długo trwało poznawanie rzeki i jej tajników, mozolne uczenie się przynęt w wodzie płynącej, ale w końcu moja determinacja dała efekt - złapałem szczupaka... Wtedy właśnie spinningowanie wchłonęło mnie bez granic. To nie była jakaś tam płotka czy leszczyk, ale prawdziwa "wielka" ryba drapieżna, prawie taka jak ta, którą widziałem po raz pierwszy leżącą na brzegu jeziora. Niesamowite emocje, opór na kiju, trzęsące ręce i kolana, ale w końcu zwycięstwo! Pokonałem nieuchwytnego przeciwnika. Byłem najszczęśliwszym wędkarzem na świecie, spełniły się moje marzenia i tak to się wszystko zaczęło.

Miałem mnóstwo czasu, który spędzałem na nowych łowiskach, poszukując coraz to większej i większej sztuki. Tropienie i polowanie, bezgraniczne pochłonięcie i oddanie tylko jednemu celowi, złapać "rybę życia" :) Jakkolwiek ona wygląda i cokolwiek to oznacza.. Parę razy wybrałem się na jakieś zawody wędkarskie, ale to było żenujące. Czar wędkarstwa szybko pryskał, zero jakichkolwiek wrażeń, tylko jeden cel - jak najwięcej ryb, za wszelką cenę. To nie dla mnie, nie dawało mi satysfakcji. Takie wyjazdy były obdarte z wszystkiego, co wędkarstwie jest najważniejsze i zostawało tylko współzawodnictwo, ilość i waga.
Potem nastąpił przełom i rozkwit wędkarskiego sprzętu, który pomagał łowić coraz więcej pięknych rybek, ale łączyło się to także z najazdem wędkarzy z wydeptywaniem ścieżek, rosnącymi hałdami śmieci, samochodami na każdej główce - po prostu demolowaniem "mojej" ukochanej rzeki (a to tylko dlatego, że rzeka robiła się po prostu czystsza, przyjaźniejsza i myślę że to ją chyba trochę zniszczyło).
Mimo tego wszystkiego nadal zostało mi jedno, czego nikt nie mógł zdeptać i zabrać. Każdy wyjazd to kolejne doświadczenia i wielka przygoda, do której przygotowuję się pieczołowicie i wręcz z pietyzmem. Dla tych wyjazdów rezygnowałem ze wszystkiego, byle tylko znaleźć się nad rzeką, może złowić jakąś rybkę, której jeszcze mi się nie udało podejść, osiągnąć coś nieuchwytnego. Gonitwa za stuprocentową satysfakcją.
Czas mijał aż do teraz. Zmienił się sprzęt, ewoluując do ery statków kosmicznych. Wszystko jest teraz lepsze, idealne. Zmieniała się też Odra i zmieniłem się ja - moje myślenie i podejście do ryb. Jedna rzecz jest jednak niezmienna: każdy wyjazd kojarzy mi się z początkami wędkowania, tak samo się czuję, obmyślam plan i jak to jutro będzie. Pozostał ten nie dający zasnąć dreszczyk emocji, bo zawsze jest to jakaś nowa przygoda, pozwalająca poznać nowe miejsca i ludzi.

Nieraz sobie myślę i mam cichą nadzieję, że nie tylko ja mam takie podejście, iż wędkarstwo daje nam chyba to niesłychane poczucie, że człowiek mając trzydzieści czy siedemdziesiąt lat jadąc na ryby znowu jest kilkunastoletnim chłopcem z bambusowym kijem polującym na drobne rybki. Mimo tego, że czas mija i małe rybki zamieniają się w większe, to nadal zostaje młodzieńcza chęć poznania, fascynacja kolejnym wyzwaniem, odurzenie wolnością i całkowite oderwanie od rzeczywistości.
Do tej pory jadąc w nieznane miejsca, wyobrażam sobie przez pół nieprzespanej nocy, co mnie tam czeka, jaka woda, jakie ryby, bo na pewno "im dalej, tym większe". Często po trzech dniach, nie mając nawet najmniejszego kontaktu z rybą, myślę sobie że to i tak nieistotne, bo przecież jest znowu jak kiedyś i są to najpiękniejsze chwile życia, świetnie spędzony czas w dobrym towarzystwie, piękno lasów, łąk, rzek i jezior. Ja sam staję się małą częścią tego wszystkiego, a na samym końcu jest to, czym jest medal na igrzyskach, czyli zwieńczenie całości, złowienie ryby.
No i jakoś napisałem wam kawałek lektury na zimny, deszczowy wieczór. Myślę, że udało mi się jakoś ująć moje przemyślenia. Zresztą nie bez pomocy, bo jednak czerwone, to czerwone - byle wytrawne!

artykuł nadesłany przez  @dawid_1976
foto: www.corona-fishing.pl

skomentuj ten artykuł

Przeczytaj wiecej:

Wędkarstwo regulacje
Wędkarstwo rzeczne
Przynęty spinningowe